Waarom ik geen snelle denker ben

Als ik een interessant verhaal te horen krijg dan duurt het altijd wel even voordat ik er een reactie op terug geef. Op dat moment zal je me horen zeggen ‘hmm.. Ik weet het niet.’ of ‘ hmm.. Dat kan?’ en soms zeg ik helemaal niets en zit ik in gedachten. Maar de volgende ochtend gebeurd er iets! Dan heb ik eindelijk een antwoord, reactie of mening.

Als je graag met iemand wilt debatteren dan ben ik alles behalve de juiste persoon. Op het moment van debatteren heb ik nada te zeggen, behalve misschien; ‘goed punt.’ Zie je mij al in de Tweede Kamer opkomen voor je rechten in een debat tegen Wilders of Rutte?

Na een paar dagen heb ik wel een antwoord, maar op dat moment kom ik waarschijnlijk over als een pannenkoek.

Ik hoor mensen vaak zeggen; ‘Je eerste reactie is vaak het eerlijkst!’. Daar ben ik het niet mee eens. Je eerste antwoord is vaak verouderd of is beïnvloed door een maatschappelijk geaccepteerd idee.

Een verouderd antwoord is wanneer je een vraag in het verleden voor jezelf hebt beantwoord, en je geeft nu hetzelfde antwoord zonder er even over na te denken. Soms trigger je zelfs een emotionele reactie op iets dat lang geleden gebeurd is. Wat in die tijd het juiste antwoord was, hoeft nu niet zo te zijn. Systemen veranderen, culturen veranderen, gewoontes veranderen, het enige dat niet verandert is dat alles verandert.

Soms geef je antwoord op een vraag of een idee, maar is het wel jouw antwoord? Is het niet een maatschappelijk geaccepteerd idee waar jij je bij aansluit? Als ik zeg: ‘Je moet naar school zodat je later een goede baan vindt en gelukkig kan worden!’ Wat zeg jij dan? Ben je het daar mee eens? En als je ‘ja’ zegt, is dat dan jouw mening of is het de mening van iemand anders? De mening van bijvoorbeeld; je ouders, grootouders en/of leraren? Is hun mening wel origineel? Of is hun mening misschien geïnstalleerd door de maatschappij?

Heel veel vragen, ik heb er nu even geen antwoord op.

Het punt is dat het niet erg is om minder impulsief te zijn en meer overwegend. Misschien kan dit ongemakkelijk zijn voor andere mensen maar dat is niet erg. Als iemand jou een vraag stelt hoef je daar niet meteen een antwoord op te hebben. Je mag de tijd nemen om erover na te denken, je kunt bijvoorbeeld zeggen:

‘We zullen zien.’

Een zegen in vermomming (塞翁失马):

Een boer had maar één paard, op een dag liep zijn paard weg.

Zijn buren zeiden: ‘Het spijt me zo, dit is slecht nieuws, je moet zo overstuur zijn.’

De man zei gewoon: ‘We zullen zien.’

Een paar dagen later kwam zijn paard terug met twintig wilde paarden. De man en zijn zoon waren verenigd met alle 21 paarden.

Zijn buren zeiden: ‘Gefeliciteerd, dit is zo goed nieuws, je moet zo blij zijn!’

De man zei gewoon: ‘We zullen zien.’

Één van de wilde paarden schopte de enige zoon van de man en brak zijn beide benen.

Zijn buren zeiden: ‘Het spijt me zo, dit is slecht nieuws, je moet zo overstuur zijn.’

De man zei gewoon: ‘We zullen zien.’

Het land ging ten oorlog, en elke valide jonge man werd opgeroepen om te vechten. De oorlog was verschrikkelijk en doodde elke jongeman, maar de zoon van de boer werd gespaard, omdat zijn gebroken benen hem verhinderde op te staan.

Zijn buren zeiden: ‘Gefeliciteerd, dit is zo goed nieuws, je moet zo blij zijn!’

De man zei gewoon: ‘We zullen zien.’

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.